Gecə növbəsində qazandığım sakit qələbə

[boach.hi.ethiet]

Üç ildir ki, taksi sürürəm. Gecə növbələri ən çətindir. Sərnişinlər azalır, küçələr boşalır, amma saatlar ləng keçir. Xüsusilə bazar ertəsi gecələri. Heç kim hardasa tələsmir, heç kim hara getmək istəmir. Mən də adətən bir kafe qarşısında dayanır, telefonu vərəqləyirəm.

Düzünü desəm, bu gecə işə çıxmaq istəmirdim. Halsızlıq var idi, yağış çisiləyirdi. Amma kirayə pulu, kommunal xərclər – hamısı təzyiq edir. "Yaxşı, çıxım, heç olmasa bir neçə sərnişin aparım" dedim. Saat gecə ikini keçmişdi. Heç bir sifariş yox idi. Park etdim, maşını söndürdüm. Yağış şüşəyı vururdu, sakit bir musiqi qoymuşdum.

Birdən köhnə bir sərnişin yadıma düşdü. Bir neçə həftə əvvəl bir müştəri apardım, o, bütün yol boyu onlayn oyunlardan danışırdı. Mən o zaman gülümsəmişdim, həvəskar tapmışdım. Amma bu gecə, cansıxıcılıqdan, axtarmağa başladım. Niyə də olmasın? İnternet sürətim yaxşıdır. Telefonum yenidir. Yazdım axtarışa: "əyləncə". Çoxlu nəticələr içərisində bir tanış loqo gördüm. Tıkladım. mostbet casino giriş – səhifə tez açıldı.

Qeydiyyat prosesi bir dəqiqə çəkmədi. Mən heç vaxt bu cür platformalarda olmamışdım. Etiraf edim, bir az qorxu var idi. Ya pulum itəcək? Ya da fırıldaqdır? Amma sayt təmiz görünürdü, sertifikatları var idi, müştəri dəstəyi yazılmışdı. Düşündüm: "Gəlim, kiçik bir depozit edim. Uduzsam da, bir paket siqaret puludur". 10 manat atdım.

İlk baxışda oyunların çoxluğu məni çaşdırdı. Onlarla slot, kart oyunları, rulet. Hansını seçim? Yeni başlayanlar üçün bələdçi gördüm. Sadə bir slot seçdim – üç makaralı, klassik. Fırlatma düyməsinə basdım. Makaralar döndü, dayandı. Kiçik uduş – 12 manat. Ürəyim oynamadı, sadəcə maraqlandım.

Oynamağa davam etdim. Hər fırlatmadan sonra uduzurdum və ya qazanırdım. 12-dən 9-a düşdü, 9-dan 14-ə qalxdı. Gülməli idi. Maşında tək oturmuşam, yağış səsi, sakit musiqi, və mən oynayıram. Heç bir adrenalin dalğası yox, sadəcə yüngül maraq. Sanki krossvord həll edirsən. Bir saat belə keçdi. Heç bir sifariş gəlmədi. Amma mənim üçün fərqi yox idi – vaxtımı doldurmuşdum.

Sonra maraqlı bir şey oldu. Slotda "jackpot" işarəsi yanıb-sönməyə başladı. Mən nə olduğunu başa düşmədim. Sadəcə eyni düyməni basdım. Makaralar döndü... döndü... dayandı. Ekranda rənglər parladı, bir melodiya başladı. Balansım gözümün qarşısında sıçradı: 14 → 27 → 42 → 67. Dayandı. 67 manat.

Ağzım açıq qaldı. Doğrusu, belə bir şey gözləmirdim. Mən sadəcə vaxt keçirirdim. Gülümsədim, maşın şüşəsindən çölə baxdım. Yağış hələ də yağırdı. Dərin nəfəs aldım. Düşündüm: "Bu pulu çıxarım, yoxsa davam edim?" Qayda qoydum: "Əvvəlki uduşumu qoruyacam". Yarısını çıxardım. 33 manat banka getdi. Qalan 34 ilə oynamağa davam etdim. Amma bu dəfə daha ehtiyatla. Kiçik mərclər, uzun fasilələr.

Gecənin bir saatında nəhayət ilk sifariş gəldi. Bir qadın təcili xəstəxanaya getməli idi. Onu apardım. Yolda susduq. Mən də susdum. Amma içimdə bir istilik var idi – elə bil az da olsa, bəxtim gülümsəmişdi. Qadını çatdırdım, pulu aldım. Yola davam etdim.

Səhərə yaxın mostbet casino giriş yenə açdım. Balansda 21 manat qalmışdı. İtirmişdim bir hissəsini. Amma vecimə deyildi. Çünki ümumi hesabda mən qazanmışdım. Həm pul, həm də təcrübə. Axı mən əvvəlcə 10 manat atmışdım. İndi isə bankda 33 manat + bir müddət əyləncə. Nə itkisi?

Evə gələndə yatmadım. Oturdum, düşündüm. Həyatda hər şey gözlənilməzdir. Dünən axşam işə getmək istəmirdim. Yorğun idim, əsəbi idim. İndi isə həm pul qazanmışam, həm də maraqlı bir gecə keçirmişəm. Və heç bir asılılıq hissi yoxdur. Çünki mən sadəcə əylənmək üçün girmişdim. Pul yox, əhvalımı yaxşılaşdırmaq üçün.

Həmin gündən sonra bir qaydam var: yalnız cansıxıcı olduğumda, yalnız kiçik məbləğlərlə, heç vaxt "qaytarmaq" düşüncəsi ilə yox. Bu qaydanı pozmamışam. İndi taksidə gözləyərkən bəzən mostbet casino giriş açıram. Bir az oynayıram, bəzən qazanıram, bəzən uduzuram. Amma heç vaxt əsəbiləşmirəm. Çünki bu, mənim üçün iş deyil – əyləncədir.

Keçən gün bir sərnişin məndən soruşdu: "Uşaqlar, siz taksiçilər gecələr nə edirsiniz?" Dedim: "Gözləyirik, əsasən". O güldü: "Darıxmırsınız?" Mən də gülümsədim: "Bizim çarəmiz var". Həqiqətən də, bu gecə növbələri mənə öyrətdi ki, boş vaxtı dəyərləndirmək olar. İstər kitab oxumaqla, istər musiqi ilə, istərsə də sərfəli oyunlarla. Əsas odur ki, limitini biləsən. Mən indi bilirəm. Hər gecə, hər sifariş arasında. Yağış yağır, ya yağmır – fərqi yoxdur. Maşınımda rahatam, telefonumda bir neçə oyun, cibimdə isə kiçik qələbələrimin xatirəsi. Və bu mənə yetər.