Awaria i as w rękawie

[boach.hi.ethiet]

Nie planowałem tego wieczoru. Serio. Miałem po prostu wrócić z pracy, włączyć serial i zapomnieć, że świat istnieje. Ale jak to mówią: chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o swoich planach.

Zacznę od tego, że pracuję w call center. Tak, tym nieszczęsnym, gdzie dzwonią ludzie, którzy mają zepsuty internet albo nie umieją włączyć telewizora. Odbieram około 60 rozmów dziennie. Każda trwa średnio 4 minuty. Po 8 godzinach mam ochotę wyrzucić słuchawkę przez okno. Pensja? Minimalna krajowa plus marne bonusy. Wystarcza na czynsz, żarcie i czasem jakieś wyjście do kina.

Tego dnia było wyjątkowo ciężko. Jakaś awaria systemu w jednej z sieci. Wkurzeni klienci dzwonili co 30 sekund. Jeden powiedział, że "niedouczone małpy nas zatrudniają". Drugi, że "powinienem iść w cholerę". Uśmiechałem się przez zaciśnięte zęby i mówiłem "przepraszam za niedogodności". W środku gotowało się we mnie.

Zmiana skończyła się o 20:00. Wsiadłem w auto, pojechałem do domu. Po drodze wstąpiłem do sklepu po piwo. Dwa. Tanie. Bo na lepsze mnie nie stać.

Mieszkanie puste. Żona pojechała do teściowej na weekend, zabrała dziecko. Kot wygrzewał się na kaloryferze. Rzuciłem torbę na podłogę, otworzyłem piwo, włączyłem laptopa. Serial? Nie chciało mi się nawet szukać. Gry? Wszystkie mnie nudziły. Przejrzałem Facebooka, potem Twittera, potem jakieś grupy na Reddicie. Wszędzie to samo – ludzie się kłócą, politycy kłamią, świat leci w dół.

I wtedy przypomniała mi się rozmowa z Kubą, moim sąsiadem z góry. Kuba jeździ nowym BMW, a pracuje na magazynie. Zapytałem go kiedyś: "Jak ty to robisz?". Uśmiechnął się i powiedział: "Czasem trafię na automacie. Ale nie mów nikomu". Wziąłem to za żart. Aż do dzisiaj.

Wbiłem w Google. Przejrzałem kilka stron. Większość wyglądała jak ściema. Ale jedna przykuła moją uwagę. Taka, co wyglądała solidnie, bez agresywnej reklamy. Kliknąłem. Trafiłem na casino vavada.

Rejestracja? Dwie minuty. Mail, hasło, potwierdzenie. Pomyślałem – co mi tam. Wpłaciłem 40 złotych. Tyle miałem w portfelu na papierosy i tak bym przepalił. Stwierdziłem: to moja dzisiejsza rozrywka. Jak przegram, to przegram.

Zacząłem od automatów. Proste, głupie, kolorowe. Ustawiłem stawkę na 2 złote. Spin. Nic. Spin. Nic. Spin. Mała wygrana – 6 złotych. Tak przez 20 minut. W górę, w dół, w górę, w dół. Miałem 35 złotych. Żadnych emocji. Zaczynałem się nudzić.

Przeszedłem na gry z krupierem na żywo. Tam toczyło się coś innego. Prawdziwy człowiek, prawdziwe karty, prawdziwy dreszczyk. Wybrałem ruletkę. Postawiłem 5 złotych na czerwone. Kulka spadła na czerwone. Wygrałem. Uśmiechnąłem się. Postawiłem 10 na czarne. Znowu trafione. Konto podskoczyło do 50.

Napięcie rosło. Nie chodziło już o pieniądze. Chodziło o to, że po raz pierwszy od tygodnia nie myślałem o pracy, o awarii systemu, o wkurzonych klientach. Liczyła się tylko kulka i to, gdzie spadnie.

Postawiłem 20 złotych na konkretny numer. 17. Dlaczego? Bo siedemnastego mam urodziny. Głupie, wiem. Ale w tamtej chwili nie szukałem logiki.

Kulka zakręciła się. Odbijała od ścianek. Czas stanął w miejscu.

I wylądowała.

Na 17.

Przetarłem oczy. Na ekranie pojawiło się okno: WYGRANA 700 ZŁ. Siedemset. Do tego to, co miałem wcześniej – prawie 800 złotych. Z czterdziestu. W ciągu godziny.

Nie wierzyłem. Sprawdziłem historię transakcji. Wszystko się zgadzało. Casino vavada wypisało wygraną czystym tekstem. Drżącymi rękami kliknąłem wypłatę. Pieniądze poszły na Blika. Trzy minuty. Na koncie bankowym zakwitło 790 złotych.

Siedziałem na kanapie i patrzyłem w sufit. Kot spojrzał na mnie, jakby chciał powiedzieć: "No i co z tego?". Nie rozumiał. Ja też nie do końca rozumiałem.

Zamknąłem laptopa. Wziąłem drugie piwo. Włączyłem serial – w końcu jakiś. I normalnie, jakby nic się nie stało, oglądałem go do końca. Ale w środku czułem coś dziwnego. Nie euforię. Spokój. Taki, jakby ktoś zdjął mi z barków 30 kilogramów.

Następnego dnia rano zadzwoniłem do żony. "Przywoż dziecko – powiedziałem – idziemy do sklepu po nowe buty dla małej". Żona zapytała: "A skąd pieniądze?". "Premia" – skłamałem. Ale nie czułem się z tym źle.

Kupiliśmy buty. Potem poszliśmy na pizzę, jakiej nie jadłem od roku. Potem do kina. Potem lody. Wydałem 400 złotych. Resztę odłożyłem na "czarną godzinę". W poniedziałek przyszedł rachunek za prąd – wyższy niż zwykle. Zapłaciłem bez mrugnięcia okiem.

Czy to zmieniło moje podejście do hazardu? Trochę. Wiedziałem, że to był fart. Czysty, głupi fart. Nie umiejętności. Nie strategii. Po prostu kulka wylądowała tam, gdzie miała wylądować. Ale wiedziałem też, że potrzebowałem tego wieczoru jak ryba wody. Nie dla pieniędzy. Dla resetu.

Od tamtego czasu czasem wchodzę na casino vavada. Zawsze z małym budżetem, zawsze z zegarkiem. Czasem wygram stówkę, częściej przegram dwie dychy. Ale tamten dzień nauczył mnie czegoś – że nawet w najgorszy dzień w call center, kiedy klienci cisną, a awaria wisi w powietrzu, może zdarzyć się coś, co wywróci stolik. I to jest w porządku.

A Kuba z góry? Kiedy go spotkałem na klatce, powiedziałem tylko: "Dzięki za tipa". Uśmiechnął się, pokiwał głową i pojechał windą na górę. Myślę, że wiedział. On zawsze wie.